|
|
Ze was het wachten waard
| Auteur |
Heleen Verburg
|
| Genre |
Drama/toneelspel | Tragikomedie
|
| Rolbezetting |
2 man(nen)
|
3 vrouw(en)
|
| Trefwoorden |
: afwijzing, schuld, absurdisme, ouder/kind, hoop
|
| Thema |
afwijzing, schuld
|
|
|
|
|
|
Een vijfling zit al bijna hun hele leven te wachten voor de deur van hun ouderlijk huis. Hun moeder heeft hen ooit de deur uitgezet maar ze geven de hoop niet op ooit weer eens te worden binnen gelaten.
Een vijfling (de schrijver, de trots, de oudste, de lust en de stervende) van om en nabij de veertig zit te midden van een groot aantal koffers te wachten voor een deur. Al heel lang. De schrijver is de enige die kan lezen en aan de hand van dagboekfragmenten die hij voorleest wordt langzaam duidelijk wat er gebeurd is: hun moeder beviel van een vijfling en hun vader bleek niet opgewassen tegen zo’n plotselinge familieuitbreiding. Toen het moment “zij eruit of ik eruit” aanbrak, heeft moeder voor haar man gekozen en de vijfling op straat gezet. Die proberen na al die jaren nog steeds met een hartverscheurende vasthoudendheid de boel te begrijpen. De trots weigert op te geven en verdedigt moeder tot het uiterste. De oudste geeft de anderen de schuld, als zij er niet nog achteraan gekomen waren was hij enig kind geweest en was er niets aan hand geweest. De schrijver is bang dat alles zijn schuld is, de stervende wil er het liefst de brui aan geven maar toch ook weer niet. En de lust staat voortdurend op knappen en wil de wijde wereld in, achter de mannen aan, maar ze durft niet alleen. Zo zijn ze tot elkaar veroordeeld en rijgen de dagen zich aaneen. Moeder heeft inmiddels eieren voor haar geld gekozen. Als ze begrijpt dat haar kinderen tot in de dood op haar zullen blijven wachten, gooit ze haar dagboek door de brievenbus naar buiten en vertrekt met haar man door de achterdeur.
De schrijver IK HEB HET GEDAAN. ZE ZITTEN BUITEN.
HET VIEL NIET MEE.
HET WAS GEMAKKELIJKER GEWEEST ALS EENTJE NIET ZO HARTVERSCHEUREND HAD GEHUILD….
De trots Stop!
We moeten even wachten.
Gewoon even wachten.
Dan doet ze straks weer open.
Huilend
want ze kan niet zonder ons.
Dat weten we allang.
Ze kan niet zonder ons.
De schrijver En verder?
De trots Dan vallen we
Snikkend
in haar armen
en dan zeggen we
De schrijver Mama, het was onze schuld.
De trots Want dat was het.
De lust Wat het ook geweest is.
De trots Het was onze schuld.
De lust Ze moet gewoon nog even huilen
De trots en als dat over is,
komt ze naar beneden met een theeblad vol met koekjes.
En dan zegt ze: lieverd doe je maar te goed. Je zult wel honger hebben.
De oudste Zegt ze dat alleen maar tegen jou?
De trots Tegen mij het eerste
en daarna ziet ze jullie.
Ze roept ons wel.
Het is een goede moeder.
Ze is het wachten waard.
-----------------------------------
De schrijver HET IS VAKER GEDAAN. DENK AAN AL DIE VONDELINGEN.
DIE ZIJN TOCH OOK GOED TERECHT GEKOMEN.
HET IS NIET MIJN SCHULD.
VIJF IS TEVEEL. VOOR IEDEREEN. VOOR MIJ OOK.
EN VOOR MIJN ARME MAN.
VIJF IS TEVEEL.
EENTJE WAS GENOEG GEWEEST.
De oudste En nu allemaal weg.
De lust Ik vroeg me al af wanneer hij zijn geduld zou gaan verliezen.
De oudste Kruipend ongedierte, weg!
De lust Kom op, we gaan.
De trots Nee!
De lust Kijk kijk, dat is het enige dat ze zich herinnert.
We gaan niet weg.
De oudste Weg. Allemaal weg. Ettergebroed.
De schrijver Addergebroed.
De oudste Wat?
De schrijver Het is addergebroed. Niet ettergebroed. Het is etterbuil.
De oudste Uit mijn ogen.
De lust Laat nou maar.
De oudste Morgen ga ik jullie vermoorden.
Dan ben ik weer alleen.
Daar was het om begonnen zie je, dat ik alleen zou zijn.
Dat was ik ook. Een gelukkig ogenblik.
Ze hadden me al op haar buik gelegd.
En toen kwamen jullie nog.
Ze achtervolgden me.
Maar ik, ik ben de oudste.
|
|
Deze tekst is gratis te downloaden
Download
Andere teksten van deze auteur
|
|
|